توی این نگاه پرازتمنا یک رازهست.
رازی به سنگینی کوه به وسعت دریای دل به آبیای آسمان رویای وصال
راز ی برخاسته از آینه نگاه تو
رازی آمده برجان بی ریای پرازصداقت تو.

مادر می خواستم بگویم به اندازه ستاره های اسمان دوستت دارم ، دیدم کم است . خواستم بگویم به اندازه زیبایی ماه ، ولی دیدم که ماه از روی زیبای تو خجل است پس گفتم به اندازه گرمای خورشید ، فهمیدم که گرمای ان در برابر گرمی دستانت خیلی کم است .
مادر تو را به اندازه ی خدای بزرگی که می پرستم
دوست می دارم

روزي شخصي در حال نماز خواندن در راهي بود و مجنون بدون اين که متوجه شود از بين او و سجاده اش عبور کرد مرد نمازش را قطع کرد و داد زد هي چرا بين من و خدايم فاصله انداختي مجنون به خود آمد و گفت من که عاشق ليلي هستم تورا نديدم تو که عاشق خداي ليلي هستي چگونه مرا ديدي...؟!

چرا ستاره های آسمان من همیشه خاموشند؟

شاید این خنده که امروز دریغش کردیم
آخرین فرصت همراهی ماست.

ميروي و من فقط نگاهت ميکنم تعجب نکن که چرا گريه نميکنم بي تو،

 يک عمر فرصت براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو،

همين يک لحظه باقي است

و شايد همين يک لحظه اجازه زيستن در چشمان تو را داشته باشم

چنان دل کندم از دنیا  که شکلم شکل تنهاییست              ببین مرگ مرا در خود                     که مرگ من تماشاییست مرا در اوج می خواهی تماشا کن تماشا کن دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن          در این دنیا که حتی ابر هم                   نمی گرید به حال من                                  همه از من گریزانند                                            تو هم بگریز از این تنها فقط اسمی به جا مانده از آن چه بودم وهستم دلم چون دفترم خالیست قلم خشکیده در دستم          گره افتاده در کارم                 به خود کرده گرفتارم                             به جز در خود فرو رفتن                                         چه راهی پیش رو دارم رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رها کردند همه خود درد من بودند گمان کردم که همدردند             شگفتا از عزیزانی                      که هم آواز من بودند                               به سوی اوج ویرانی                                         پل پرواز من بودند...